Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Έγινε η παρουσίαση του κύκλου τραγουδιών ''Γυάλινα Γιάννενα'' των Νίκου Ξυδάκη/ Μιχάλη Γκανά

Εδώ και 23 ολόκληρα χρόνια ο Νίκος Ξυδάκης είχε μελοποιήσει έναν κύκλο ποιημάτων του Μιχάλη Γκανά με τίτλο ''Γυάλινα Γιάννενα'' - εγώ δηλαδή σχεδόν μία δεκαετία άκουγα γι' αυτά τα ανέκδοτα τραγούδια του Ξυδάκη. Σήμερα, στο βιβλιοπωλείο του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, στο κέντρο της Αθήνας, έγινε επιτέλους η παρουσίαση του CD από τη ζωντανή ηχογράφηση της παρουσίασης του έργου τον περασμένο Σεπτέμβρη στην αυλή του ΜΙΕΤ. Τραγουδά ο ίδιος ο συνθέτης και ο ποιητής απαγγέλλει. Δυστυχώς δεν πρόλαβα την παρουσίαση, έφτασα όταν είχε τελειώσει, αλλά χάρηκα πολύ που βρέθηκα με όλους τους αγαπημένους και τα είπαμε για λίγη ώρα στο πόδι, που λένε: Από αριστερά, οι συνάδελφοι δημοσιογράφοι Γιώργος Τσάμπρας και Γιώργος Χαρωνίτης, ο γράφων, ο Νίκος Ξυδάκης και ο Μιχάλης Γκανάς. Μαζί με το CD του Νίκου, παρουσιάστηκε και η επίσης καινούργια μουσική εργασία του Βασίλη Ρακόπουλου υπό τον τίτλο ''Κουιντέτο Βασίλη Ρακόπουλου - στην αυλή του ΜΙΕΤ''. Θα έχω, λοιπόν, αρκετά καλά καινούργια πράγματα να ακούσω και να γράψω φυσικά! 

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Έρχεται η Bosko-πρεμιέρα στο RISE TV!

Αν πάνε όλα καλά - που θα πάνε και γιατί να μην πάνε - η εκπομπή ''Bosko'' κάνει πρεμιέρα, βγαίνοντας στον αέρα του RISE TV, την Κυριακή 24 Δεκεμβρίου στις 4 ή στις 5 το απόγευμα του σωτηρίου έτους 2017. Προσωπικά θεωρώ καλό να κάνει πρεμιέρα από τους τηλεοπτικούς δέκτες μία πιο εναλλακτική μουσικο - δημοσιογραφική εκπομπή την περίοδο που από παντού θα γίνεται επέλαση του σκυλάδικου, λόγω του υποτιθέμενου γιορτινού χριστουγεννιάτικου κλίματος. Πρώτη καλεσμένη της εκπομπής ή, για την ακρίβεια, εγώ και το team της εκπομπής ήμασταν καλεσμένοι στο σπίτι της, είναι η τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια Αφροδίτη Μάνου! Σκηνοθετεί η Κίρκη Καραλή. Το συγκεκριμένο σήμα αρχής είναι δεξιοτεχνικά μονταρισμένο και αποτελεί concept του κινηματογραφιστή Θανάση Καμαρέτσου! Υπομονή, λοιπόν, λίγες μέρες ακόμα! 

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

''Της γραφής και της σκηνής'' σήμερα στις 6 το απόγευμα στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης

Πριν ένα μήνα περίπου μου ζήτησε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Μανιάτης να τον αντικαταστήσω στο ρόλο του συντονιστή της συζήτησης κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου με τις θεατρικές κριτικές του Λέανδρου Πολενάκη. Το δέχτηκα, αν και έχω πάρα πολλή δουλειά αυτόν τον καιρό με τη LIFO, αλλά και την παράσταση με την Κουμαριανού που ετοιμάζεται να ξαναπαιχτεί σε θεατρική σκηνή της Αθήνας (αύριο - μεθαύριο πιο πολλές λεπτομέρειες). Εκτιμώ άλλωστε και τον κριτικό Πολενάκη, όπως τον γνώρισα από την ''Αυγή'', και τους εξαιρετικούς ομιλητές, και τον εκδοτικό - πολιτιστικό οίκο ''Εύμαρος'', όπως πάλι μου τον είχε γνωρίσει προ 7ετίας η Νένα Βενετσάνου. Επιπλέον, είναι ιδιαίτερα τιμητικό να συντονίζεις μία συζήτηση που θα λάβει χώρα στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν στη στοά Πεσμαζόγλου. Έφτασε, λοιπόν, η μέρα που θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου ''Της γραφής και της σκηνής'' του Λέανδρου Πολενάκη. Σήμερα, σε λίγες ώρες, στις 6 το απόγευμα. Σας περιμένουμε!
* Στην αφισέτα της εκδήλωσης, αναγράφονται όλοι οι συμμετέχοντες. 

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Συνέντευξη με τον ηθοποιό και νοσηλευτή Βασίλη Παλαιολόγο: ''Ξέρεις πόσο σημαντικό είναι ν' απλώσεις το χέρι σε έναν που έχει σκοντάψει και δε μπορεί να σηκωθεί;''

Βασίλη, διάβασα αρκετές συνεντεύξεις σου...
Ωραία δουλειά βρήκες (γέλια)
Ήθελα να πω ότι η δημοσιότητα αυτή οφείλεται καθαρά στην τηλεόραση, όταν σε αντιμετωπίζουν σαν πρόσωπο της show biz.
Δεν ξέρω, γιατί μπορεί να ξεκίνησα από την τηλεόραση και μπορεί να έκανα πέρσι ένα σήριαλ για την Κύπρο, αλλά έχω μία δεκαετία να κάνω κάτι καινούργιο εδώ. Τα τελευταία χρόνια θέατρο κάνω κυρίως, άρα θα μιλάς για παλιές συνεντεύξεις.
Δεν ξέρω αν συμφωνείς, αλλά μες την ασημαντότητα των διάφορων sites, φτάνεις στο σημείο να εκτιμάς καλλιτέχνες που επιλέγουν τη σιωπή.
Έχεις απόλυτο δίκιο απ' τη μια, απ' την άλλη όμως είμαστε αναγκασμένοι να επικοινωνούμε κάθε καινούργια δουλειά. Αυτό σχετίζεται με το τι κάνει κάθε φορά ο υπεύθυνος μιας παραγωγής ή οι συντελεστές ξεχωριστά. Υπάρχουν όμως συνεντεύξεις, στις οποίες θα βρεις καλές ερωτήσεις και απαντήσεις.
Σκέψου ότι εγώ δεν έβλεπα ''Δύο ξένους'' στον καιρό τους και σε πρωτοείδα στο θέατρο, στους ''Δώδεκα ενόρκους''.
Για να σου δώσω να καταλάβεις, ούτε εγώ πια βλέπω τηλεόραση. Εσύ με πας 20 χρόνια πίσω με μία δουλειά που ''τρέχει'' ακόμα λόγω των επαναλήψεων. 
Απ' τις οποίες επαναλήψεις, φαντάζομαι, δεν θα παίρνεις μία...
Εννοείται, αφού το MEGA δεν πληρώνει...Γεγονός είναι, πάντως, πως όποτε λες το ναι σε μία δουλειά, δεν ξέρεις τι απήχηση θά'χει και το αν θα είναι υπέρ ή κατά σου τελικά. 
Οι ''Δύο ξένοι'' ήταν η πρώτη σου δουλειά στο χώρο αυτό. Είχες ακολουθήσει τη συνηθισμένη οδό, το casting, ας πούμε;
Όχι ακριβώς. Ο αδερφός μου εργαζόταν ως δημοσιογράφος στον Πύργο Ηλείας σε μια εφημερίδα απ' τις παλιότερες στην Ελλάδα, την ''Πατρίδα'', όπου πήρε μία συνέντευξη από τον Αλέξανδρο Ρήγα την περίοδο που ετοίμαζε αυτή τη δουλειά. Τότε εγώ είχα κάνει ένα διαφημιστικό μόνο και κάποιες φωτογραφήσεις. Του μίλησε ο αδερφός μου και τού'πε ο Ρήγας να πάω να τον βρω. Έτσι έγινε! 
Καθαρή κωλοφαρδία, λοιπόν.
Εντελώς, τύχη! 
Και πως ήταν για ένα παιδί από τον Πύργο να παίζει σε ένα από τα πιο δημοφιλή σήριαλ με την αφρόκρεμα των ηθοποιών;
Σαν να μου έπεσε κεραυνός στο κεφάλι. Ούτε και ήταν εύκολο να το διαχειριστώ. Ακόμα και εμείς με τους μικρότερους ρόλους, είχαμε απίστευτη αποδοχή και ήταν λογικό για ένα σήριαλ που κάθε Δευτέρα βράδυ έκλεινε τον κόσμο στα σπίτια του.
Πως και δεν την ''ψώνισες'';
Δεν ήταν και δύσκολο. Μα και μετά τους ''Δύο ξένους'', η μία δουλειά ερχόταν πίσω απ' την άλλη χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.
Τι κρατάς ή και τι πετάς απ' τις μνήμες εκείνες;
Δεν πετάω τίποτα! Ποτέ, απ' όλες τις δουλειές που κάνω, γιατί είναι κομμάτια του ''τώρα είμαι εδώ''. Ακόμα και οι κακές, στενόχωρες και προβληματικές στιγμές είναι επενδύσεις, συμβαίνουν για να γινόμαστε πιο ουσιαστικοί και να φτιάχνουμε την παλάντζα τη δική μας.
Τότε να σε ''πάω'' αλλιώς: Πες μου μια στενόχωρη στιγμή από τους ''Δύο ξένους'' χωρίς καμία κουτσομπολίστικη διάθεση.
Άσχημη για μένα ήταν η κατάληξη του Νίκου (σ.σ. του Σεργιανόπουλου), γιατί όλα τα άλλα, εντάσεις και τσακωμοί, μπορεί να συμβούν παντού. Χαιρόμουν τόσο πολύ αυτό που ζούσα σαν ένα μικρό παιδί που του φτιάχνουν το αγαπημένο του φαγητό. Πως, λοιπόν, να μη στενοχωρηθείς όταν χάνεται ένας άνθρωπος με τον οποίο έχεις περάσει τόσα πολλά στη δουλειά μαζί του; 
Κάνατε και εκτός δουλειάς παρέα;
Όχι, δεν κάναμε. Το πολύ - πολύ να πηγαίναμε όλοι μαζί κάπου.
Σε ενόχλησε όλος αυτός ο κανιβαλισμός μετά τη δολοφονία του;
Πολύ...Τελικά αυτό είμαστε όμως! Ο κανιβαλισμός είναι περασμένος στο DNA του Έλληνα και ο καθένας τον χρησιμοποιεί κατά το δοκούν.
Υπήρξαν στιγμές που σε κούρασε η συμμετοχή σε ένα συνεχιζόμενο σήριαλ;
Βέβαια, γιατί ήταν πολύωρα τα γυρίσματα. Απ' όλους μόνο καλά θυμάμαι. Ήμουν σαν ένα μωρό που ρουφούσε όλα όσα αντιλαμβάνεται γύρω του. Ακόμα και μια συμβουλή να μού'δινε κάποιος, τη χαιρόμουν στο πλαίσιο μίας εξέλιξης.
Οι δικοί σου θα είχαν χαρεί πολύ επίσης, ε;
Χαιρόντουσαν, βέβαια, αλλά στην ελληνική κοινωνία υπάρχει αυτό. Πες μου μια οικογένεια, είτε Αθήνα, είτε επαρχία, που θα δουν το παιδί τους ηθοποιό σε μία παράσταση ή σε ένα σήριαλ και δεν θα χαρούν. Πιστεύω υπάρχει αυτό γιατί είναι πολύ έντονος στη χώρα μας ο δεσμός της οικογένειας. Το σύστημα αλληλοστηρίζεται. Εδώ φίλους στηρίζεις, δε θα στηρίξεις ανθρώπους σου;
Θυμάσαι μια συμβουλή που σου είχαν δώσει τον καιρό των ''Δύο ξένων'';
Καταρχάς οι γονείς μου μού είχαν εμπιστοσύνη και υπήρξα πολύ ανεξάρτητος ως άνθρωπος και ως χαρακτήρας. Εκείνο που με συμβούλευσαν είναι να μη βλάψω ποτέ κανέναν άνθρωπο στη ζωή μου. Έχω πάρει πολλές αρχές απ' το σπίτι μου, τις οποίες ακόμα τηρώ, σέβομαι και πρεσβεύω.
Το ωραίο ήταν, πάντως, που μετά από μια τέτοια επιτυχία, είχες τη δυνατότητα του ''μ' αρέσει'' ή ''δεν μ' αρέσει'' για την επόμενη δουλειά.
Μου συνέβη κι αυτό, και σε τηλεόραση και σε θέατρο, ενώ βρισκόμουν σε διάφορες δουλειές ενστικτωδώς μην έχοντας αναπτυγμένο κριτήριο. Αναφορικά μ' αυτά που λέγαμε στην αρχή, η πρώτη πρόταση για θέατρο ήρθε μέσω μιας συνέντευξης που είχα δώσει σε ένα τηλεοπτικό περιοδικό. Είχα κάνει ένα εξώφυλλο στο ''Τηλέραμα'' και στον σκηνοθέτη Γιώργο Μεσσάλα, που ετοίμαζε τον ''Επιθεωρητή'' του Γκόγκολ, άρεσαν οι απαντήσεις μου στις ερωτήσεις. Μου πρότεινε να παίξω τον πρωταγωνιστικό ρόλο κι η παράσταση είχε μεγάλη επιτυχία. Έκτοτε, έχουν περάσει 19 χρόνια με θέατρο. Χρόνια, όμως, στα οποία μπορείς να ζήσεις αξιοπρεπώς. Ίσως ήταν λίγο υπερτιμημένα τα πράγματα.
Σε ποιο επίπεδο;
Για μια χώρα σαν τη δική μας, οι αμοιβές ξεπερνούσαν τα όρια. Ίσως η κρίση μας έβαλε σε μια περισυλλογή για την πορεία των πραγμάτων. Δεν ξέρω, από κάθε εποχή εισπράττουμε έτσι όπως αποδίδουμε. Ξεσηκώνεσαι όταν η κατάσταση ξεφεύγει απ' το μέσο όρο και μετά προσγειώνεσαι απότομα. Χτύπημα, βέβαια, δεν είναι όταν κάποιος έπαιρνε 10.000 ευρώ και ξαφνικά παίρνει 1.000, αλλά όταν κλείνουν οι επιχειρήσεις η μία μετά την άλλη και οι άνθρωποι μένουν άνεργοι με τις οικογένειες τους από πίσω. Η πτώση είναι γεωμετρική τώρα.
Είχες πει όχι στη συμμετοχή σου στο ''Νησί'', νομίζω;
Α, ναι. Ήθελα να κάνω κάτι πολύ συγκεκριμένο τότε και αυτό που μου δινόταν ήταν κάτι πολύ μικρό, οπότε...Να λέμε την αλήθεια, όμως, το θέατρο είναι αυτό που σε εγκαθιδρύει και σε αναδεικνύει. Στο θέατρο είσαι ''παρών'' και δεν υπάρχει το παραμικρό στοιχείο που θα σε ''ανατρέψει''. Άσε που πλέον δεν υπάρχουν οι επιτυχίες στην τηλεόραση. Ισχύουν μόνο η σκληρή δουλειά και να αγαπάμε και να στηρίζουμε αυτό που κάνουμε. Ο χρόνος θα δείξει αν ο καθένας από μας έχει καταφέρει κάτι. 
Βασίλη, το ενδιαφέρον με σένα είναι ότι έχεις τελειώσει νοσηλευτική και ακόμα την ασκείς. Για την ακρίβεια, δεν τη σταμάτησες και ποτέ...
Το θέατρο μπήκε σφήνα στις νοσηλευτικές σπουδές μου. Δεν τό'χα στο μυαλό μου, προέκυψε όπως σου εξήγησα κι από κει και πέρα το ένα έφερε το άλλο. Σαν να κόλλησα μία ανίατη ασθένεια...Δεν ξέρω αν θα μπορούσα πια να είμαι ένα από τα δύο, αφού και τα δύο είναι κομμάτια της ύπαρξης μου. Ως χαρακτήρας, βέβαια, θα μπορούσα να επιβιώσω ακόμα κι αν δεν έκανα ούτε αυτά.
Τι άλλο ξέρεις να κάνεις καλά;
Πολλά πράγματα. Με θεωρώ εργατικό, οπότε πάντα κάτι θα έβρισκα. Τις σπουδές μου στη νοσηλευτική τις εξέλιξα στο μεταπτυχιακό μου που είχε να κάνει με τη διοίκηση των υπηρεσιών υγείας. Κάποια στιγμή θέλησα να εγκαταλείψω, αλλά εννοείται πως έκανα καλά που το κράτησα. Τώρα νιώθω ότι με ολοκληρώνει σαν προσωπικότητα και βλέπω τα καλά ''συστατικά''.
Αφού εμπεριέχει και την έννοια της προσφοράς...
Η αλληλεγγύη είναι ένα στοιχείο άλλο που με χαρακτηρίζει. 
Στην καθημερινότητα σου;
Ναι, με πάρα πολλούς τρόπους. Δεν υπάρχει νόημα να το αναπτύξω τώρα, αλλά θεωρώ τρομερά σημαντικό το να μπορείς να βοηθάς και να προσφέρεις. Ισχύει είτε είσαι πρωταγωνιστής, είτε χασάπης. Δεν υπάρχει λόγος, νομίζω, να μαθαίνει κανείς τι κάνεις σε επίπεδο προσφοράς και αλληλεγγύης.
Το πιστεύεις ότι αυτός που δίνει, θα του γυρίσουν πίσω κάποια στιγμή;
Ακράδαντα! Είναι νομοτελειακό αυτό. Σε ένα κλειστό σπίτι δεν θα μπει αέρας, αν έχεις κλειστές πόρτες και παράθυρα. Αν βγει ένα μήνυμα υπέρ της βοήθειας στον άλλο, ακόμα και τη στιγμή που το κάνεις, η χαρά της ικανοποίησης είναι τεράστια. Ξέρεις πόσο σημαντικό είναι ν' απλώσεις το χέρι σε έναν που έχει σκοντάψει και δε μπορεί να σηκωθεί; 
Έχει μια λίγο χριστιανική λογική, έτσι όπως το περιγράφεις.
Όχι, όχι. Σε μένα η έννοια της προσφοράς δεν έχει καμία χριστιανική ή θρησκευτική σημασία. 
Μεγαλύτερες χαρές έχεις εισπράξει από το θέατρο ή από τη νοσηλευτική;
Και από τα δύο! Υπάρχει μεγαλύτερη χαρά απ' τα χαμόγελα ασθενών που πάνε καλά; Και στο θέατρο, όμως, η συγκίνηση είναι μεγάλη. 
Ποιες περιπτώσεις ασθενών κουράρεις τώρα;
Είμαι στα παιδιά.
Έχεις καλή σχέση μαζί τους;
Πολύ! Είμαι στα νεογνά, τα ''πρόωρα'' στις θερμοκοιτίδες. Όλο αυτό, δεν σου κρύβω, με έχει φέρει σε στενή επαφή με το μυστήριο της ζωής. Πρόσφατα, ήρθε μια ανιψιά στην οικογένεια και μου κόστισε πάρα πολύ όλο το στρες με την εγκυμοσύνη. Έφερα τόσο το βάρος της δουλειάς μου που αισθανόμουν ξαφνικά σαν όλες οι γεννήσεις να ήταν προβληματικές. Κι ας ήταν μεμονωμένες οι περιπτώσεις με πρόβλημα. Εμείς είχαμε το άγχος μια φυσιολογική γέννα να μας φαίνεται σαν μη φυσιολογική.
Υπήρξες αντιδραστικός ως νέος;
Ναι. Έχω σηκωθεί κι έχω φύγει απ' το σπίτι και τους έχω αφήσει να με ψάχνουν. Νευρίασα σε μια φάση τσακωμού κι έφυγα. Ήθελα να έβλεπα τις αντιδράσεις όταν θα επέστρεφα...Και τώρα αντιδρώ, όμως! Είναι περίεργο, αλλά πολλές φορές δεν ανέχομαι την αδικία. Προσπαθώ να γίνουν όλα σωστά, αλλά δεν γίνονται, δεν το βλέπω γύρω μου. Κι όλο θέλω να μιλήσω και μπαίνω στο ''δωμάτιο της διαχείρισης'', της διαχείρισης της συμπεριφοράς εννοώ, για να βρω ένα τρόπο αντίδρασης απέναντι στην έκδηλη αδικία. Και να σου πω και κάτι; Δεν νοιάζονται και ιδιαίτερα οι άλλοι...
Θεωρείς ότι έχει γίνει αναίσθητος λίγο ο κόσμος;
Ναι, να περάσει η ώρα, η στιγμή, να κάνουμε τη δουλειά μας, να πετύχουμε το στόχο μας και, δεν πειράζει, ας υπάρξουν παράπλευρες απώλειες. Απέναντι σ' όλο αυτό προσπαθώ να αποθεραπευτώ.
Με ποιο ρόλο σου απ' όλους ''φτιαχνόσουν'' περισσότερο;
Η αλήθεια είναι ότι τελευταία έχω κάνει πολλούς ενδιαφέροντες ρόλους στο θέατρο. Ο Αντώνης στο ''Γάλα'' του Κατσικονούρη ήταν ένας σπουδαίος ρόλος και με βοήθησε πολύ σαν ηθοποιό. Και ο Μάρτιν τώρα, στο έργο του Σαμ Σέπαρντ, είναι πολύ δύσκολος ρόλος. Και ο Ένορκος Νο 4 ήταν δύσκολος ρόλος με όλο αυτό το αποστειρωμένο και άκαμπτο ύφος που τον οδήγησα να έχει. Να μη δείχνει τίποτα δηλαδή απ' αυτά που λέει και αισθάνεται.
Και εντελώς διαφορετικοί ρόλοι κάθε φορά.
Ακριβώς αυτό με ενθουσιάζει. 
Στη σχολή κάνατε μαθήματα υποκριτικής στην κάμερα και αν ναι, υπήρξαν καθοριστικά για την έξοδο σου στην τηλεόραση;
Είχα δασκάλους όπως τη Μάγια Λυμπεροπούλου και τον Δημήτρη Καταλειφό που ακόμα θυμάμαι τις παραδόσεις τους. Δεν έχω συνυπάρξει ποτέ επί σκηνής μαζί τους ως επαγγελματίας ηθοποιός, αλλά πιστεύω πως μου έδωσαν τα καλύτερα εφόδια. Ο στόχος, πάντως, ενός ηθοποιού είναι στην πορεία του την προσωπική το ένα να το κάνει δέκα, να κρατά πάντα γεμάτες τις ''αποθήκες'' του. 
Σωστό! Θα την έλεγες ρόδινη τη μέχρι τώρα ζωή σου;
Ρόδινη, όχι, αλλά σίγουρα είμαι ικανοποιημένος. Έχω περάσει και πολλές άσχημες στιγμές, όπως έχω πάρει και πολλές χαρές, αλλά αυτή είναι η ζωή. Και χαρά δεν παίρνεις μόνο από τη δουλειά σου, αλλά κι απ' τις παρέες, απ' τους φίλους σου, από διάφορες μικροστιγμές. 
Πάμε τώρα στον Μάρτιν και το πώς προέκυψε η συμμετοχή σου στο έργο αυτό.
Συζητούσα διάφορες προτάσεις για έργα, που άλλα απέρριψα, άλλα δεν έγιναν καθόλου και άλλα μετατέθηκαν. Έτσι, όταν μου τηλεφώνησε ο Οικονόμου για το έργο του Σέπαρντ, το δέχτηκα άμεσα.
Ένας αβανταδόρικος ρόλος...
Θα τον έλεγες αβανταδόρικο;
Ε, δεν είναι;  
Δεν ξέρω, δεν περίμενα τις αντιδράσεις με τα γέλια του κοινού. 
Μα είναι κωμικός χαρακτήρας ο Μάρτιν, όπως και τραγικός, όταν οι βασικοί ήρωες αποχωρούν και μένει ολομόναχος στο τέλος. Νομίζω εσύ του έδωσες τέτοια διάσταση, είναι σαν να έκανες σημαντικό έναν σχεδόν βοηθητικό ρόλο...
Αυτό με τιμά πάρα πολύ! Εγώ ας πω ότι παίζοντας αυτό το ρόλο, συνειδητοποίησα πόσο τεράστιος συγγραφέας είναι ο Σέπαρντ. Τελικά είμαι χαρούμενος που παίζω τον Μάρτιν, διότι κάποια στιγμή είχε συζητηθεί να κάνω τον Έντι. Ακόμα κι η πρώτη μου αντίδραση, ενώ ήταν από ναρκισσιστική διάθεση - γιατί δηλαδή όχι εγώ έναν πρωταγωνιστικό ρόλο; - τελικά το ένστικτο μου με καθοδήγησε σωστά.
Η παράσταση, Βασίλη, ''πάει'' από μόνη της, χωρίς ιδιαίτερο δημοσιογραφικό ή δημοσιοσχεσίτικο σπρώξιμο. Σε ενοχλεί που συχνά τα πάντα περνάνε μέσα από τη ματιά των κριτικών;
Η κριτική δεν με ενοχλεί καθόλου, αν εννοείς αυτό. Στα πλαίσια ελευθερίας της γνώμης, ο καθένας μπορεί να πει ότι θέλει και από κει και πέρα είτε το αποδέχεσαι, είτε δεν το αποδέχεσαι. Θάψιμο - δόξα τω θεώ - δεν έχω υποστεί ακόμα, ούτε κακές κριτικές γενικά. Κι αν πάλι γινόταν με τεκμηριωμένο λόγο, ίσως με βοηθούσε να γίνω καλύτερος.
Έλα, μωρέ, αυτό λένε όλοι. Δεν το πιστεύω...
Όχι, ισχύει. Όταν δουλεύουμε, μας πιάνει ένας περίεργος εγωισμός. Και στις πρόβες μπορούμε να στηρίζουμε μία θέση, καθαρά από εγωιστική άποψη. Στο τέλος, όμως, από την παρέμβαση του σκηνοθέτη ή ακόμη κι ενός συναδέλφου, μπορούν τα πράγματα που εσύ δεν τα έβλεπες, να ανατραπούν προς το καλύτερο. 
Εσύ μιλάς μάλλον για τη σημασία της κριτικής σε βάθος χρόνου.
Ξέρεις ποιο είναι το θέμα; Οι κριτικοί έχουν αυτή τη διάθεση; Εγώ, ας πούμε, που έχω ένα άλφα μορφωτικό επίπεδο, καμιά φορά διαβάζω κριτικές που ούτε οι ίδιοι οι κριτικοί δεν καταλαβαίνουν τι γράφουν και φαίνεται σαν μια επίδειξη εντυπωσιασμού όλο αυτό.  
Εννοείς κουλτουριάρικες κριτικές;
Εννοώ κριτικές που ο τρόπος τους είναι μη κατανοητός.
Γιατί σου δίνονται συχνά ρόλοι ώριμων ''σοβαρών'' ανθρώπων;
Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει αυτό. Όταν έκανα το ''Υπό το μηδέν'', μια ιδιαίτερη παράσταση στο Θέατρο Νέου Κόσμου, δεν θα το έλεγες αυτό. Μου είπε η Μιρέλλα Παπαοικονόμου πως αμέσως μετά την παράσταση, πήγαν για σούπα, παρόλο που ήταν καλός ο καιρός. Τέτοια αίσθηση κρύου τους έβγαλε το έργο, αφού υποδυόμουν τον έναν από τους δύο χαρακτήρες που μας είχαν κλειδώσει - υποτίθεται - σε ένα ψυγείο κρεάτων. Παίζαμε μαζί με τον Νεκτάριο Λουκιανό, ένα νέο παιδί και εξαιρετικός ηθοποιός. Δεν είχε καμία σχέση, λοιπόν, ο ρόλος εκείνος με αυτό που ρώτησες μόλις. 
Δεν θέλω να αποκαλύψω το plot του ''Fool for love'' και δεν το έκανα ούτε στην κριτική μου γι' αυτό το blog, αναρωτιέμαι όμως αν είχατε περίεργες αντιδράσεις από το κοινό...
Είχαμε, ναι, κι από ένα νέο άντρα μάλιστα, που δε μπορούσε με τίποτα να χωνέψει τι σχέση ακριβώς είχε αυτό το ζευγάρι. Κι εδώ είναι η μαεστρία του Σέπαρντ, που κι εσύ επισήμανες, αυτή η τελική αίσθηση της αγάπης που μεταφέρει μέσα από μία ανορθόδοξη ερωτική σχέση. 
Το θέατρο δε μπορεί να είναι η ζωή, αλλά μιμείται τη ζωή. Το πιστεύεις;
Το θέατρο παίρνει παραδείγματα από τη ζωή και σ'τα δίνει κάπως αλλιώς. Είναι σα να γίνεται κάτι δίπλα σου που να μην τό'χεις πάρει χαμπάρι και το θέατρο έρχεται να σου το αποκαλύψει. 
Κάνεις σχέδια;
Για το μέλλον; Όχι ιδιαίτερα. Αφήνω και εξελίσσονται τα πράγματα. Θα σου πω μια μικρή ιστορία: Πριν από εφτά χρόνια είχε πέσει στα χέρια μου μια ρωσική ταινία με τίτλο ''Δώδεκα''. Έμεινα άναυδος! Είπα: ''Αυτό πρέπει να γίνει θεατρικό στην Ελλάδα και αν θα γίνει, πρέπει να είμαι μέσα''! Μιλάω για τη ρωσική βερσιόν των ''Δώδεκα ενόρκων'' με πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη τον Νικίτα Μιχάλκοφ. Από τότε το ονειρευόμουν και το συζητούσα, αλλά φαινόταν πολυδάπανο σαν παραγωγή με τόσα πολλά πρόσωπα. Κάποια στιγμή, λοιπόν, είμαι μ' ένα συνάδελφο που δούλευε με την Νικολαΐδη τα Δευτερότριτα. Του το λέω, ''Ρε συ, αυτό θα μπορούσε να γίνει και νομίζω πως πάει και στο θέατρο που είσαστε''. Αυτός ο άνθρωπος μου τηλεφώνησε μετά από λίγο καιρό: ''Θυμάσαι για μια ταινία που μου είχες πει; Η σκηνοθέτιδα που δουλεύουμε, θέλει να το κάνει θεατρικό''. Δεν την ήξερα τη Νικολαΐδη, εκείνη πάλι με είχε δει στο θέατρο. Τη βρήκα στο facebook και της έστειλα κατευθείαν μήνυμα. Της είχαν μείνει τέσσερις ρόλοι. Έτσι, συγκυριακά, ήρθε τώρα και ο ρόλος του Μάρτιν στο ''Fool for love''!
Συγκυριακά σου έρχονται όλα τα πράγματα στη ζωή;
Άμα το ψάξω ίσως καταλήξω εκεί.
Ακόμα δεν τό'χεις ψάξει;
(με έμφαση) Δεν θέλω να το ψάχνω! Δεν μου αρέσουν τα ψαξίματα, γι' αυτό σου είπα ότι αφήνω τα πράγματα να εξελίσσονται. Αν όμως μετά από καιρό μια επιθυμία σου πραγματοποιείται, αυτό κάτι σου δείχνει. Να είναι η δύναμη της θέλησης; Δεν ξέρω...
Ας κλείσουμε δύσκολα αυτή την κουβέντα. Αν εσύ ήσουν εγώ, τι θα έλεγες ότι αποκόμισες από τον Βασίλη Παλαιολόγο;
Πολύ δύσκολα, όντως...Νομίζω, θά'παιρνα πάρα πολλά ωφέλιμα. 
Απ' τον άνθρωπο ή απ' τον καλλιτέχνη;
Απ' τον άνθρωπο! Κι απ' τον καλλιτέχνη ίσως. 
Κι αν σου την ''πουν'' τώρα για έλλειψη μετριοφροσύνης;
Δεν έχει να κάνει με μετριοφροσύνη. Μπορεί να με γνωρίσει κάποιος καλύτερα μ' αυτή τη συνέντευξη, μπορεί και όχι. Υπάρχουν στιγμές ενός ανθρώπου, που ακόμη και μαζί του να ζεις, δεν τις γνωρίζεις. Πάντα υπάρχουν στοιχεία σου να βγάλεις προς τα έξω. 
* Ο Βασίλης Παλαιολόγος παίζει στο έργο ''Fool for love'' του Σαμ Σέπαρντ που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Οικονόμου. Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στο θέατρο Άλμα (Ακομινάτου 15, Μεταξουργείο)

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Το ''Lines'' είναι η καλύτερη ταινία του Βασίλη Μαζωμένου

Από το Αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού του Έκτορα Λυγίζου μέχρι το Ένας άλλος κόσμος του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, οι ταινίες με θέμα την κρίση στην Ελλάδα που έχουν γυριστεί είναι αρκετές, διαγράφοντας μια ξεχωριστή πορεία στο εξωτερικό. Έτσι συμβαίνει και με το Lines (Γραμμές), την τελευταία ταινία του Βασίλη Μαζωμένου, ενός ιδιαίτερου σκηνοθέτη που μοιάζει εδώ και χρόνια, όχι τώρα δηλαδή, να μην τον ενδιαφέρει η λογική της ''αγοράς'', παρά μόνο να εκφράζει κάθε φορά το καλλιτεχνικό του όραμα. Δύσκολος δρόμος, μοναχικός και ενίοτε επώδυνος, αλλά γι' αυτό κιόλας χαρακτήρισα τον Μαζωμένο ''ιδιαίτερο σκηνοθέτη'' με δημιουργίες ιδιοσυγκρασιακές ή εγκεφαλικές ή ποιητικές ή ποιητικίζουσες ή βάλτε όποια ταμπέλα θέλετε. 
Δεν αξιώθηκα να δω το Lines στο Τριανόν που παιζόταν, λόγω των πολλών επαγγελματικών μου υποχρεώσεων την περασμένη εβδομάδα. Είχα την ευκαιρία, όμως, να το δω και να το ξαναδώ στο διαδίκτυο, προσέχοντας κάθε λεπτομέρεια στην αφήγηση, στο πλανάρισμα και στις ερμηνείες του πολυπρόσωπου cast. Ας ξεκινήσω από τη αφήγηση: Η φωνή ενός υπαλλήλου στις Γραμμές Βοηθείας είναι ο συνδετικός κρίκος σε εφτά μικρού μήκους ιστορίες που συνθέτουν το παζλ της ζοφερής, καφκικής σχεδόν, κατάστασης στη σύγχρονη Ελλάδα. Φωνή αποστασιοποιημένη που δεν σκορπίζει τη ζεστασιά στις καρδιές των τσακισμένων ηρώων των ιστοριών, αλλά εντείνει το δράμα τους και ταιριάζει στην εντέλεια με όσα παρακολουθούμε. Ένας άντρας φροντίζει την καρκινοπαθή σύντροφο του στην ταράτσα ενός κτιρίου, αφού έχουν καταντήσει ανέστιοι. Μία γιάπισσα γνωρίζει το πιο σκληρό πρόσωπο των εργοδοτών της, αλλά πληρώνεται στην ουσία με το ίδιο νόμισμα, θύμα κι αυτή ενός βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος. Ένας επιχειρηματίας, που εμπορεύεται αντίγραφα αρχαιοελληνικών αγαλμάτων συνειδητοποιεί απεγνωσμένα πως η κατάσταση που βιώνει στη σημερινή Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με τα ένδοξα αρχαία χρόνια της. Ένας ΜΑΤατζής βιώνει την προσωπική υπαρξιακή του κρίση εν ώρα καθήκοντος, δοκιμάζοντας τις αντοχές του σε μία οριακή κατάσταση. Ένας παππούς δεν λέει παραμύθια στον μικρό εγγονό του, ούτε παίζουν σε μια βουνοπλαγιά της ελληνικής επαρχίας, αντιθέτως μαζεύουν σιδερικά από τους δρόμους εκφράζοντας το θλιβερό παρόν και μέλλον του τόπου. Ένας αγρότης γυρίζει την πλάτη στις κοινοτικές οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανυπότακτος και δεμένος με τη γη του, στην ουσία μόνος και απελπισμένος. Τέλος, το διάγγελμα του Έλληνα Πρωθυπουργού προς τον ελληνικό λαό δεν είναι τίποτα άλλο από τη συνειδητοποίηση πως όλα έχουν πάρει το δρόμο της καταστροφής χωρίς κανένα έλεος και καμία θεϊκή ευσπλαχνία. 
Στο Lines τίποτα δεν είναι τυχαία τοποθετημένο και ο Μαζωμένος μας λέει στα ίσα, πάντα με τον δικό του τρόπο, πως πρόκειται για ένα έργο - project ζωής. Από τα πρώτα λεπτά πετυχαίνει να δημιουργήσει ατμόσφαιρα και να καθηλώσει τον θεατή σε έναν κόσμο μηδενιστικό, αλλόκοτο ενίοτε, σαν να ''βράζει'' από κάτω ένας μεγάλος σεισμός που θα διαλύσει τα πάντα και για πάντα. Με μια άρτια γεωμετρία των πλάνων και μία εξίσου άρτια καλλιτεχνική διεύθυνση, με τους διαστημικούς ήχους - υπόκωφους κρότους των DNA και μια άρια του Purcell, με μία ηθελημένα ψυχρή φωτογραφία και φυσικά με ορισμένες εξαιρετικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς του, ο Μαζωμένος δεν κάνει ένα μονοδιάστατο σχόλιο για την κρίση, σπονδυλωτό έστω, αλλά φτιάχνει ένα ψυχογράφημα των ''ηρώων'' του, των βουτηγμένων στην προσωπική τους Κόλαση. Πόσο αδόκιμη είναι η λέξη ''ήρωες'' για τα πρόσωπα των ιστοριών του! Πόσο ''ήρωες'' να είναι δηλαδή άνθρωποι που καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας αποφαίνονται θύματα των αριθμών, των ομολόγων, των τραπεζών δίχως σπίτι, δουλειά, ασφάλεια, αξιοπρέπεια και συμπόνια; Τα αργά πλάνα με τις κινήσεις του φακού απόλυτα μελετημένες αποκαλύπτουν κάθε φορά ένα στοιχείο των σύντομων σύγχρονων τραγωδιών και συντελούν στην απόλυτη απαισιοδοξία για όσους γνωρίζουν, αλλά και για όσους δεν γνωρίζουν και θα μάθουν, στο εξωτερικό κυρίως. Υπό αυτή την έννοια το Lines, πραγματικά, μοιάζει σαν το πιο έγκυρο αστυνομικό δελτίο ή, για να είμαι ακριβής, το δελτίο αυτοκτονιών που βιώσαμε και βιώνουμε στην Ελλάδα των τελευταίων ετών, απαθείς και ανήμποροι όλοι μας, βουτηγμένοι κι εμείς στους μικρόκοσμους μας.
Υπάρχουν ευρήματα που συνδέουν τις ιστορίες μεταξύ τους: Στην πρώτη ιστορία, λόγου χάριν, ακούμε από την εκφωνήτρια πως επίκειται πρωθυπουργικό διάγγελμα, κάτι που μας πηγαίνει αυτομάτως στην τελευταία ιστορία. Υπάρχει επίσης μια πρόταξη της σεξουαλικής μηχανικής πράξης που εκφράζει απλά και μόνο την εκτόνωση μέσα από τακτικές μάλλον ανορθόδοξες γι' αυτή τη ζωτική ανθρώπινη λειτουργία. Υπάρχει κι ένας διάχυτος σουρεαλισμός που συγχέει τα όρια φαντασίας και πραγματικότητας, μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, ονείρου και εφιάλτη σε ένα ήρεμο κοκτέιλ λίγο πριν την έκρηξη. Το Lines είναι γροθιά στο στομάχι και ο δημιουργός δεν κάνει ''παραδοξότητα για την παραδοξότητα'', δεν είναι εστέτ, δεν αυτοβαυκαλίζεται. Αντλεί και πάλι έμπνευση από τη ζώσα πραγματικότητα και ανασυνθέτει ένα κλίμα σήψης με μία πρωτόγνωρη αίσθηση που αγγίζει τον μεταφυσικό νατουραλισμό. Το Lines είναι η καλύτερη ταινία του Βασίλη Μαζωμένου που δεν κάνει τον θεατή να περάσει καλά - αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Βλέπεται, όμως, όπως διαβάζεται και το Πεθαίνω σαν χώρα του Δημήτρη Δημητριάδη, έργα δηλαδή συγκλονιστικά μιας βίαιης κινηματογραφικής και λογοτεχνικής γραφής αντιστοίχως. Στην Ελλάδα του Καζαντζάκη - καρτούν, όπως έγραψε ο Άκης Καπράνος, της μπαλαφάρας και του pr, όπως λέω εγώ τώρα, ταινίες σαν το Lines τιμούν την εγχώρια κινηματογραφία και δεν υποτιμούν τη νοημοσύνη των θεατών. Διότι κι οι θεατές ενδέχεται να είναι ακριβώς σαν τα πρόσωπα των ιστοριών. Μόνοι και απελπισμένοι. 

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Μια συνέντευξη γνωριμίας με τον διακεκριμένο τραγουδοποιό, βιολιστή και ερμηνευτή Παναγιώτη Λάμπουρα

Δεν πάνε πολλοί μήνες που η Έλλη Πασπαλά με ειδοποίησε να πάμε να δούμε το live ενός καλού μαθητή της σε έναν μικρό χώρο. Ήταν του Παναγιώτη Λάμπουρα, τον οποίο όλως τυχαίως είχαμε ξεχωρίσει μαζί με τη Λένα Πλάτωνος μια μέρα που ακούσαμε από το YouTube τον ''Βράχο'', το κομμάτι του που είχε διακριθεί στους Αγώνες της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών. Εκτιμώ τον Λάμπουρα, αν και στην αρχή είχα ενστάσεις για το όνομα του από καλλιτεχνικής άποψης. ''Αν ήσουν ρεμπέτης, θα ήταν μια χαρά'' του είχα πει κάποτε και του ίδιου, αλλά το πήρα γρήγορα πίσω, καθώς στην ουσία της τέχνης δεν παίζουν και πολύ μεγάλο ρόλο τα ονόματα. Ο Λάμπουρας, άλλωστε, κάνει εδώ και χρόνια τα δικά του: Αυξάνει το κοινό του στα live του, γράφει και παρουσιάζει το υλικό του, συνδυάζοντας μιαν άψογη σκηνική εμφάνιση τραγουδιστή και βιολιστή. Ήμουν σίγουρος πως θα είχε καλό δημόσιο λόγο και πως θα άξιζε μια συζήτηση - συνέντευξη μαζί του. Με καινούργιο τραγούδι στις αποσκευές του, τα ''Μεσάνυχτα'' σε ενορχήστρωση και παραγωγή Γιώργου Ανδρέου, τον συνάντησα λίγες μέρες πριν το live του στον Σταυρό του Νότου Plus από κοινού με τον συνάδελφο του, νέο τραγουδοποιό Ηλία Μαυροσκούφη.
Σε γνωρίσαμε μέσα από τους Αγώνες Τραγουδιού της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, όπου ένα κομμάτι σου διακρίθηκε. Πες μου ακριβώς, ποια διάκριση πήρες;
Το κομμάτι ήταν σε δικούς μου στίχους, μουσική, ενορχήστρωση και ερμηνεία και απέσπασε εύφημο μνεία για τα δύο τελευταία. Δεν πήρε κάποιο βραβείο, αλλά για μένα η όλη εμπειρία ήταν συγκλονιστική. Το να βρίσκεται ένας νέος καλλιτέχνης στην κεντρική σκηνή της Στέγης με τόσο μεγάλο κοινό από κάτω, είναι κάτι σχεδόν σοκαριστικό. Όταν συμβαίνει, δε μπορείς να το καταλάβεις...Εγώ δεν έχω σχεδόν μνήμη από εκείνη τη βραδιά. Θυμάμαι μόνο τον προβολέα και το να τραγουδάω ενστικτωδώς. 
Τυχαία όμως δεν βρίσκονται όλοι εκεί. Κι εσύ θά'χες κάνει τις σπουδές σου, θά'χες ετοιμαστεί.
Για τους Αγώνες έμαθα τυχαία από μία φίλη, σπουδαία μουσικό, μέλος της Κρατικής Ορχήστρας στη βιόλα. Σπούδαζα στην Ολλανδία τότε, έκανα κλασικές σπουδές στο βιολί. Μου έστειλε, λοιπόν, ένα μήνυμα ότι γίνονται οι τάδε Αγώνες και θέλουν τρία τραγούδια. Της εξήγησα ότι δεν είχα χρόνο, αλλά ούτε καν ένα τρίτο κομμάτι, το οποίο τελικά ήταν ο ''Βράχος'' που διακρίθηκε. Ευτυχώς οι Αγώνες πήραν παράταση μία εβδομάδα.
Κάτι που γίνεται πάντα στις προκηρύξεις.
Ακριβώς. Με βοήθησε πάρα πολύ αυτό σε γραφειοκρατικό επίπεδο. Έπρεπε να πάω στη Χάγη να συμπληρώσω έντυπα κ.λπ. ώστε να έστελνα το κομμάτι. Αυτό ήταν όλο πρακτικά. 
Η ερώτηση μου είχε να κάνει περισσότερο με το μουσικό σου background.
Βρίσκομαι στο χώρο της μουσικής από τότε που με θυμάμαι, δεν ήταν η Στέγη η πρώτη μου φορά. Κατάγομαι από την Κέρκυρα, η μουσική είναι στο αίμα μας, παρόλο που κανένας από τους δικούς μου δεν είχε την παραμικρή σχέση. Στην οικογένεια μου είναι όλοι καλλίφωνοι και έχουν αίσθηση της καλής μουσικής, αλλά μέχρι εκεί. Ο αδερφός μου είχε ξεκινήσει βιολί πολύ παλιά, αλλά το παράτησε, ενώ εγώ συνέχισα.
Και οι σπουδές σου;
Έφυγα από την Κέρκυρα στα 18 μου και ήρθα στην Αθήνα. Πέρασα στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά σε άσχετο κλάδο, τον οποίο ευτυχώς τελείωσα, πήρα το πτυχίο δηλαδή, χωρίς όμως να σταματήσω τη μουσική. Όταν πήγα φαντάρος, έχοντας σκάσει κι η κρίση εν τω μεταξύ, εκεί άρχισα να σκέφτομαι ότι ήταν η ώρα να την ''κάνω'' έξω.
Πήρες κάποια υποτροφία;
Όχι. Οι συνθήκες είναι διαφορετικές, εκεί τα δίδακτρα ίσως είναι λιγότερα από ένα Ωδείο. Αν θυμάμαι καλά, ήταν 1500 ευρώ το χρόνο τα δίδακτρα!
Βάλε όμως και τα έξοδα διαμονής και διατροφής.
Σε βοηθάει πολύ το κράτος εκεί. Παίρνεις επίδομα ενοικίου, επίδομα για τα μέσα μεταφοράς, βοηθάει τους φοιτητές το κράτος.
Από καθαρή περιέργεια: Πόσο δηλαδή σου κόστιζε η εκεί ζωή μηνιαίως;
Γύρω στα 700 ευρώ...Είχα το ποδήλατο μου, που μπορεί να το έπαιρνες ακόμα και με 20 ευρώ, ψώνιζα από τα πάμφθηνα σούπερ μάρκετ. Αναγκαστικά συγκατοικούσα με άλλα έξι άτομα, αν και άλλαξα πολλά σπίτια. Στην αρχή έμενα κοντά σε μια φάρμα, σε μία κυρία, και κάθε πρωί έλεγα καλημέρα στις αγελάδες. Μετά έμεινα κοντά σ' έναν άνθρωπο τελείως έξω απ' τη δικιά μου νοοτροπία.
Τι εννοείς ακριβώς;
Ήταν τρομερά βρώμικος και πάρα πολύ περίεργος με τη φασαρία. Μου έστελνε emails να μην κάνω φασαρία τα βράδια, ενώ δεν έκανα τίποτα. Ένα μήνα άντεξα εκεί και δεν έτρωγα μεσ' στο σπίτι, καθώς παίζει να ήταν ο πιο βρώμικος άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Έμενα μαζί μ' άλλο ένα παιδί, το οποίο δεν έβλεπα ποτέ σχεδόν, αφού ήμουν όλη μέρα στη σχολή. 
Ήταν φθηνή ''λύση'', ας πούμε, το σπίτι του τύπου;
Η μόνη δυσκολία στο εξωτερικό είναι γενικά να βρεις φθηνό σπίτι. Αυτός, πέραν των άλλων, είχε μια λατρεία στη μουσική κι επειδή εγώ είχα φωτογραφία μου με το βιολί, λειτούργησε ως αβαντάζ. Μετά από κει έμεινα με άλλα πέντε άτομα, ήταν σαφώς καλύτερα, αλλά παρόλα αυτά μοιραζόμασταν ένα μπάνιο και μία κουζίνα. Το μεγαλύτερο μάθημα εργονομίας! Έπρεπε να χωρέσεις όλα τα υπάρχοντα σου σε ένα ράφι και να συνηθίσεις ότι ο άλλος θα αφήνει χάλια το νεροχύτη και θα σου λέει και ψέματα (γέλια). Όλο αυτό ήταν μια μεγάλη άσκηση σε σχέση με την Ελλάδα, η μέρα με τη νύχτα. Αν άντεχες εκεί, θα άντεχες σε πολλά άλλα πράγματα, φεύγοντας από τη θαλπωρή και τις ανέσεις και πηγαίνοντας να ζήσεις με άλλα άγνωστα άτομα.
Πόσο καιρό έμεινες έξω;
Κοντά δυο χρόνια. Γύρισα λίγο πριν τη Στέγη, Δεκέμβρη του 2014.
Σε έπιασε καθόλου κατάθλιψη εκεί;
Ναι...Περνούσα φάσεις που σκεφτόμουν τι θα κάνω. Η κατάσταση στην Ελλάδα δεν ήταν καλή. Ευτυχώς μελετούσα πάρα πολλές ώρες και δεν είχα το χρόνο να πολυσκέφτομαι την κατάσταση. Είχαν έρθει μια φορά κι οι γονείς μου και τους άρεσε, αφού η Ουτρέχτη είναι μια πολύ όμορφη και ήσυχη πόλη. Έμεινα και λίγο καιρό στο Ρότερνταμ, τελείως άλλη φάση. Κατάθλιψη με έπιασε, όταν κατάλαβα πόσο τυχεροί είμαστε στην Ελλάδα, με τα ωραία μας στοιχεία μεσ' στην άσχημη νοοτροπία μας. Όταν εκεί ήταν 11 το βράδυ και δεν είχες να πας πουθενά με 0 βαθμούς έξω, πως να μη σε έπιανε κατάθλιψη; Και μένα μ' αρέσει πολύ η νύχτα, όχι να βγαίνω έξω απαραιτήτως, αλλά να κάθομαι και μόνος μου.
Σε καταλαβαίνω. Είχα πάει προ 10ετίας στο Βόλενταμ της Ολλανδίας και έβλεπα αυτά τα σπιτάκια τους τα ωραία σε απόσταση το ένα απ' το άλλο κι έξω ήταν νύχτα απ' τις 5 το απόγευμα και αναρωτιόμουν πως ζουν αυτοί οι άνθρωποι...
Εκεί κατάλαβα, συναναστρεφόμενος πολλές εθνικότητες, πως οι άνθρωποι κουβαλάνε το κλίμα τους. Οι Βόρειοι, οι Σκανδιναβοί κ.λπ., είναι ψυχροί και το συνειδητοποίησα αυτό και στη μουσική τους. Μπορεί να ήταν τεχνικά τέλειοι, αλλά όταν άκουγες να παίζει ένας Ισπανός, ένας Τούρκος κι ένας Έλληνας, δεν θα σου έβγαζαν το ίδιο συναίσθημα με έναν Βόρειο. Είναι φοβερό πως η Τέχνη συνδέεται ακόμα και με το κλίμα των κοινωνιών.
Έκανες φίλους εκεί;
Κυρίως Έλληνες, ναι. Υπήρχαν πάρα πολλοί Έλληνες εκεί. Το πιο περίεργο απ' όλα ήταν που είχαμε ανακαλύψει στην Ουτρέχτη ένα κουτούκι. Έπαιζαν κάτι νεορεμπέτες και ήταν το μοναδικό μαγαζί που καπνίζαμε μέσα.  
Έλληνες οι νεορεμπέτες; Υπάρχει ένα ρεύμα ελληνικού ρεμπέτικου παιγμένο από Ολλανδούς μουσικούς και μπάντες.
Όχι, Έλληνες ήταν και κάθε Πέμπτη γίνονταν βραδιές ελληνικής μουσικής. Χαμός από κόσμο, όχι μόνο από Έλληνες, αλλά και ξένους φοιτητές που τους πηγαίναμε εμείς εκεί.
Μου κάνει εντύπωση που ακόμα δεν έχεις κάνει δίσκο και διοχετεύεις την ενέργεια στα live σου.
Προσπαθώ νά'μαι δημιουργικός, ακόμα και μ' αυτό το project που είχα ξεκινήσει με τους εγκαταλελειμμένους χώρους. Φτιάχνω τα τραγούδια μου, αλλά δεν υποστηρίζονται από κάποια εταιρεία κι αυτό είναι, ειλικρινά, συνειδητή επιλογή. Ενώ σαν άνθρωπος είμαι πολύ ανυπόμονος, στη δουλειά μου πιστεύω ότι πρέπει ν' ακολουθώ διαδικασίες ορισμένες. Τα τελευταία τρία χρόνια κάνω συνέχεια live και πρόσφατα ολοκλήρωσα ένα κομμάτι μου, τα ''Μεσάνυχτα'', σε συνεργασία με τον Γιώργο Ανδρέου. Νιώθω ότι το live είναι ο μόνος δρόμος που πρέπει ν' ακολουθήσει ένας σημερινός καλλιτέχνης. 
Είσαι από τους λίγους στην Ελλάδα, αν όχι ο μοναδικός, που παίζεις βιολί και τραγουδάς ταυτόχρονα. Σε ποιο απ' τα δύο δίνεις μεγαλύτερο βάρος;
Στην καθημερινότητα μου το μυαλό μου απασχολούν και τα δύο, αλλά πάνω στη σκηνή νιώθω πιο πολύ ερμηνευτής. Τραγουδάω και νιώθω το βιολί σαν ένα στολίδι. Δεν θα με έλεγα βιολιστή, ο οποίος τραγουδάει, αλλά από κει και πέρα ας με βλέπει όπως θέλει ο καθένας. 
Έχεις παρακολουθήσει κάποια παλιά ροκ συγκροτήματα, που είχαν βιολί; Οι Flock, οι It' s a beautiful day, οι Cockney Rebel, τέτοια ακούσματα...
Όχι. Το ηλεκτρικό βιολί δεν μ' αρέσει. Πιστεύω ότι, έχοντας εντρυφήσει στο κλασικό βιολί, υπάρχει πρόβλημα με τις μουσικές σκηνές. Μέσω του ήχου, ''παίρνουν'' απ' τη δόνηση και όχι απ' το φυσικό παίξιμο. Ακόμα και καλό μικρόφωνο να υπάρχει, εμένα δε με βολεύει, καθώς χρησιμοποιώ το βιολί σαν κιθάρα και σαν δεύτερη φωνή. 
Εσύ που ξέρεις, πες μου γιατί το βιολί θεωρείται το πιο δύσκολο όργανο στην εκμάθηση του.
Για πολλούς λόγους. Όλα τα όργανα είναι δύσκολα, απλά το βιολί ένα παραπάνω, αφού υπάρχουν μερικές συνισταμένες: Η τοποθέτηση του χεριού σου, ειδικά του δεξιού, για να παραχθεί ο σωστός ήχος. Το δοξάρι είναι η φωνή του οργάνου. Χρειάζονται χρόνια για να μάθεις να τοποθετείς τα χέρια σου, κατάσταση που αλλάζει. Στην κιθάρα υπάρχουν διαστήματα, στο βιολί όμως κανένας δε μπορεί να σου πει ''Εδώ είσαι, εδώ πρέπει να ακουμπάς τα δάχτυλα σου''.
Όποτε φτιάχνεις ένα τραγούδι, έχεις κατά νου το βιολί;
Ποτέ. Το βιολί είναι μια άλλη φωνή. Μπορεί να επηρεαστώ από τα ηχοχρώματα του, αλλά δε θα έλεγα ότι γράφω τραγούδι με βάση το βιολί. Μπορεί μια φράση να είναι μη μουσική, αλλά εμένα να μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα. 
Αυτό δεν το καταλαβαίνω πολύ καλά.
Υπάρχουν λέξεις που μπορεί να είναι άσχημες μουσικά...
Όπως;
Αυτές που έχουν πολλά σύμφωνα. Η λέξη ''Ξεκαθαρίζω'', ας πούμε, είναι μία πάρα πολύ ''αντιμουσική'' λέξη. Θα μπορούσε να υπάρχει σε ποίημα, αλλά με τη μουσική θα υπήρχε πρόβλημα. Πάρε επίσης το ''Σ' αγαπώ'', που έχει μια μουσικότητα από μόνο του. Αυτή η αλληλουχία των λέξεων με γοητεύει, είναι σαν να υπάρχει μουσική πριν τη μουσική.
Πάρε και το τραγούδι ''Τυφλές ελπίδες'' του Πέτρου Δουρδουμπάκη. Οι στίχοι, αν τους διαβάζεις, δε λένε τίποτα ιδιαίτερο, η μουσική του όμως τους κάνει σημαντικούς και υπέροχους. 
Το τραγούδι αυτό είναι όλο μουσικό, συμφωνώ. Μου έρχεται στο νου κι ένα άλλο, τα ''Τραγούδια μου τ' αμερικάνικα'' του Ορφέα Περίδη. Ο τρόπος που έχει ντύσει τις πρώτες φράσεις, ''Όλο μεταφράζω στίχους'' κ.λπ., είναι φοβερός! Είμαι τεράστιος φαν του τραγουδιστή και τραγουδοποιού Περίδη, θέλω να μπορέσω να φτάσω κάποια στιγμή έστω και λίγο από το συναίσθημα που έχει. Η εσωτερικότητα του και η στάση του, τον έχουν τοποθετήσει πολύ ψηλά μέσα μου.
Ο Ορφέας είναι κι ένας ιδιαίτερος άνθρωπος με τις αγοραφοβίες του και τα δικά του...
Δεν έχει υποκριθεί κάτι άλλο, το χρησιμοποίησε αυτό για να κάνει τέχνη. Ο Περίδης είναι ο τροβαδούρος των εσωτερικών διαλόγων μας. Όταν τραγουδάει με την κιθάρα του, τραγουδάει στον εαυτό του.
Δώσε μου ένα χαρακτηρισμό για το ύφος των δικών σου κομματιών.
(σκέφτεται) Έχουν ένα παραδοσιακό και λαϊκό στοιχείο, αλλά σίγουρα δεν θα τα χαρακτήριζα έντεχνα. Δεν εντάσσονται στον ήχο από το '80 - '90 και μετά. Θα έλεγα ότι έχουν κάποια ρίζα.
Ρίζα δεν είναι και τα τραγούδια των προγενέστερων; Ο Μάλαμας, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου...
Σαφώς είναι, αλλά τα δικά μου κομμάτια έχουν και στοιχεία λυρικά, μπελ κάντο. Θα τα χαρακτήριζα σίγουρα, πάντως, μη ερωτικά.
Αντιερωτικά δηλαδή; Την πάτησες! 
'Οχι αντιερωτικά, αλλά θεματικά δεν έχω γράψει ποτέ τίποτα σε σχέση με τον έρωτα. 
Πως κι έτσι;
Θεωρώ ότι η τέχνη συνήθως αντικαθιστά κάτι μαγικό. Τον έρωτα πρέπει να τον βιώνεις, όχι να γράφεις γι' αυτόν.
Δεν γράφεις όταν είσαι ερωτευμένος;
(Με έμφαση) Ούτε καν! Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος και προσπαθώ να το ζω, να παίζω.
Κι όταν χωρίζεις;
Όχι, ούτε πάλι. Εκφράζω αλλού τον πόνο μου. Κρατάω το αίσθημα της απώλειας, αλλά δεν διοχετεύω εκεί τους προβληματισμούς μου, άρα τους στίχους μου. Με απασχολούν περισσότερο ο χρόνος και ο φόβος. Επιπλέον, σαν να με ξενίζει όλο αυτό, έχει παραειπωθεί. 
Στην τέχνη όμως δεν δουλεύουμε με συνταγές. 
Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω καλύτερα, είναι σαν το μυαλό μου να μου λέει ''Μην πας προς τα κει''...Όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω πως η τέχνη και τα τραγούδια δεν γίνονται όταν γράφονται, αλλά όταν ζυμώνονται στη συνέχεια. Γίνεται κάτι μαγικό και απλά την ώρα που πρέπει να γράψεις, πρέπει νά'σαι και ένας πολύ καλός φορέας. Δεν πρέπει νά'χεις την έπαρση της έμπνευσης της στιγμής, αλλά δεν θα είναι και έρμαιο το έργο σου. Αυτά τα πράγματα δεν τα μαθαίνεις απ' τη μια μέρα στην άλλη και ελπίζω να συνεχίσω να τα μαθαίνω. Μπορεί να λες ''Πω, πω, τι έμπνευση μού ήρθε'' και να μην έχεις τίποτα να πεις! Και, πάλι, μπορεί ένα πράγμα που απλά θα είσαι παρών και θα σου δημιουργεί μια δυνατή συγκίνηση, κάτι πολύ απλό, μια μνήμη από τον πατέρα σου, ξερωγώ, να σου βγάλει κάτι πολύ δυνατό! 
Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός.
Σίγουρα, αλλά εμένα η τέχνη μέχρι στιγμής μέσα από τον έρωτα ή την ερωτική απώλεια, δεν μου αποδίδει στιχουργικά τουλάχιστον.
Ταυτίζεσαι με ένα τραγούδι που θ' ακούσεις;
Όχι, δεν το έκανα ποτέ. Μπορεί όταν είμαι καλά και χαρούμενος, αλλά με τη λύπη του έρωτα - πάμε εκεί πάλι - δεν θα ταυτιστώ.
Μήπως είσαι απλά φοβιτσιάρης ή φυγόπονος;
Καθόλου! Αντιθέτως είμαι ένας άνθρωπος που ψάχνει και προβλήματα, τα αναζητά, ένας εκ φύσεως υπεραναλυτικός άνθρωπος.
Εσύ πας τώρα στο άλλο άκρο, στον μαζοχισμό.
Δεν τό'χω ξεκαθαρίσει γιατί συμβαίνει. Ότι κι αν γινόταν, σε ότι κι αν έψαχνα, ποτέ δεν επιβράβευα τον εαυτό μου. Έπρεπε να παίρνω το χρόνο μου για να αφουγκράζομαι μία κατάσταση μέχρι να πω ''Πάμε στο επόμενο''. Δεν ξέρω πως σου φαίνονται όλα αυτά που ακούς.
Έχεις ωραίο δημόσιο λόγο, συμπεράσματα δε βγάζω, δεν είναι αυτή η δουλειά μου.
Κοίταξε, η τέχνη μπορεί να έρχεται να καλύψει ένα κομμάτι κάθε φορά, όχι απαραιτήτως θετικό.
Είσαι άνθρωπος μοναχικός;
Μέχρι τώρα υπήρξα άνθρωπος των μακροχρόνιων σχέσεων. Είμαι μοναχικός, αφού πρέπει να λύσεις πρώτα πολλά δικά σου θέματα για να συμβιώνεις με κάποιον άλλο άνθρωπο. Πιστεύω πολύ στη μοναχικότητα, αλλά όχι τη μίζερη, την καταναγκαστική! Πιστεύω ότι πρέπει νά'σαι παρών σε όλες τις καταστάσεις. Αυτό είναι το ζητούμενο, είτε είσαι μόνος σου, είτε με παρέα.
Μα ναι, είσαι, πως να στο πω...
Αντισυστημικός;
Ε, όχι κι αντισυστημικός, στους Αγώνες της Στέγης συμμετείχες...
(γέλια) Προσπαθώ να σε βοηθήσω!
Εννοώ πως είσαι κάπως μονόχνωτος - δεν το λέω υποτιμητικά - στην τέχνη σου. Δεν ανήκεις σε καμία παρέα κι αυτό το εκτιμώ πολύ, δεν σέρνεσαι πίσω από καμία εταιρεία...
Ακόμα κι η συνεργασία μου με τον Ανδρέου έγινε εκτός εταιρείας. Θεωρώ ότι όλο αυτό είναι μονόδρομος. Νιώθω σαν να καλούμαι να κάνω πολλούς ρόλους κάθε φορά, από το βίντεο που θα παίξει μέχρι την ενορχήστρωση και το κάθε όργανο από πίσω. Όταν πλαισιώνεσαι κι απ' άλλα άτομα, γίνεται ένα χάος απ' τις γνώμες και αποπροσανατολίζεσαι. Στις συνεργασίες μου όμως, αν και μοναχικός, ξέρω από πριν τι θέλω. Θα ήθελα οι συνεργάτες μου να έχουν μεγάλη φαντασία και να προσπαθούν να με πείσουν να μην κάνω αυτά που κάνω, να υπάρχει δηλαδή ένα όραμα που να μην αφορά μόνο την τέχνη μου. 
Μήπως θες να πατρονάρεις τους συνεργάτες σου κάπως;
Όχι πάντα, γιατί δεν έχω και τη δύναμη να το κάνω, για σκέψου το κι αυτό! Όταν επιλέγεις έναν άνθρωπο για να δουλέψεις μαζί του, πρέπει νά'σαι έτοιμος ότι ενδεχομένως να σου δώσει κάτι άλλο, το οποίο θα δεχτείς, ακριβώς διότι εσύ το επέλεξες. Στην ουσία επιβραβεύεις την επιλογή και το ένστικτο σου.
Υπήρξαν άνθρωποι που σε προσέγγισαν αμέσως μετά τη διάκριση σου;
(σκέφτεται) Μπορεί να έγινε μέσω μιας επικοινωνίας. Σε ένα live, ας πούμε, να προσέγγισε ο ένας τον άλλον, αλλά γενικά όχι, αν με ρωτάς αυτό. 
Τη συνεργασία με τον Γιώργο Ανδρέου να υποθέσω ότι εσύ θα τη ζήτησες.
Είχα ένα υλικό που ήθελα να το ακούσει ο Ανδρέου. Του το έστειλα, κάναμε μία συνάντηση και το θετικό είναι ότι μου έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσουμε. Είναι σημαντικό για τους νεότερους να έχουμε feedback από έναν μεγαλύτερο κι εγώ τον Ανδρέου ανέκαθεν τον θαύμαζα. Τα ''Μεσάνυχτα'' είναι και το πρώτο μου τραγούδι με μια τέτοια παραγωγή, αφού έχω το κόλλημα, άπαξ και γίνεται κάτι ''official'', να γίνεται πολύ καλά! Ο Ανδρέου απ' την άλλη γράφει δύσκολα συνθετικά πράγματα, αλλά τα περνάει με έναν πολύ όμορφο τρόπο.
Συμφωνώ, ο Ανδρέου έχει ταυτότητα, ακούς κάτι δικό του και λες ''Είναι του Ανδρέου''! Για να κάνω όμως λίγο και το δικηγόρο του διαβόλου, μήπως η επιλογή ενός τέτοιου ονόματος ως συνεργασία θα λειτούργησε και ως δικό σου μεγαλύτερο βήμα προς τα έξω;
Όχι, γιατί το κομμάτι ενώ είναι λαϊκότροπο, ενορχηστρώθηκε από τον Ανδρέου με ένα πνευστό και ένα ακορντεόν. Του έδωσε μία άλλη διάσταση που δεν λαϊκίζει, επομένως δεν σκέφτηκα τέτοια πράγματα δημοσιοσχεσίτικα. Αναφέρομαι τώρα στο δημιουργικό κομμάτι, όπως αντιλαμβάνεσαι. Το κομμάτι είναι άλλης εποχής, έχει μια τέτοια αίσθηση, και δεν το λες αμιγώς λαϊκά. Το σκέφτηκε ο Ανδρέου και συμφώνησα πολύ μαζί του. Για να είμαι ειλικρινής, όμως, όλα γίνονται. Τώρα δούλεψα με τον Ανδρέου, μπορεί του χρόνου ή σε λίγα χρόνια να τα κάνω όλα μόνος μου ή με έναν άλλο συνεργάτη. Πιστεύω ότι η πράξη πολλές φορές υπερβαίνει την ίδια την ιδέα κι εδώ ξαναρχόμαστε σ' αυτό που είπες, ότι κινούμαι μόνος μου. Μ' αρέσει να υλοποιώ οτιδήποτε έρθει στο κεφάλι μου! Δε μπορώ να φανταστώ ότι θα είχα μια εταιρεία από πίσω που θα μού'λεγε ''Καλά, τι είναι αυτό τώρα, μπαίνεις και τραγουδάς με το βιολί σου μέσα σε ερείπια;'' Εγώ αυτό όμως αισθάνομαι, τη συνομιλία με το χρόνο! 
Πιο πολύ αισθάνεσαι συνθέτης ή τραγουδιστής;
Συνθέτης σε καμία περίπτωση! Αισθάνομαι τραγουδιστής, ακόμα και όταν παίζω βιολί. Η μετάδοση της μουσικής ισοδυναμεί με τραγούδι. Συνθέτης, επίσης, είναι πολύ βαριά κουβέντα. Εγώ συνθέτη θεωρώ τον Ξαρχάκο, τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Λοΐζο, τον Μαρκόπουλο - αυτοί είναι συνθέτες! Τώρα να βγω εγώ και να γράψω δέκα τραγούδια, εντάξει, είμαι απλά τραγουδοποιός, αλλά και πάλι...Ο ρόλος του συνθέτη είναι να ενορχηστρώνει, όχι να του έρχεται μια ωραία ιδέα και να την κάνει τραγούδι. Οι άνθρωποι αυτοί που ανέφερα, δώσανε μεγάλο αγώνα για να είναι συνθέτες, αφιερώθηκαν εκεί, δεν κάνανε τίποτα άλλο! Ούτε ποτέ βγήκαν τραγουδιστές, ούτε είπαν ''Κάνω αυτό'' και υπό αυτή την έννοια, κάνοντας κι εγώ πολλά πράγματα, δε θα μου βάλω την ταμπέλα του ''συνθέτη''. 
Τι feedback έχεις απ' τη δημοσιοποίηση του τραγουδιού;
Καλά σχόλια άκουσα. Τα ''Μεσάνυχτα'' πάντα πέρναγαν στον κόσμο και όλοι με ρωτούσαν στα live το πότε θα έβγαινε. Θεωρώ ότι είναι ένα εύκολο, αλλά όχι αβασάνιστο κομμάτι και περνάει εύκολα στο αυτί του άλλου.
Πόσο δύσκολο είναι να βρεις τον προσωπικό σου ήχο;
Σήμερα ειδικά πολύ δύσκολο, αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις για να χαράξεις ένα δρόμο. 
Επί της παρούσης, ένας άλλος δρόμος, ο μόνος ίσως σήμερα, είναι το διαδίκτυο.
Πιστεύω πολύ στη δύναμη του διαδικτύου. Και στην επιμονή! Αυτός είναι ο δρόμος μου στα 30 μου χρόνια. Δεν πιστεύω στις φούσκες, αλλά σε έναν άνθρωπο που εκτίθεται και αναγνωρίζεται η δουλειά του. Έχει πολύ δρόμο πίσω του για να φτάσει ως εκεί. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Πόσα live κάνεις συνήθως;
Τώρα θέλω να εστιάζω σε ποσοτικά λιγότερα, αλλά ποιοτικότερα live. Κοιτάζω απέναντι μου τώρα το πορτραίτο της Φλέρυς Νταντωνάκη και σκέφτομαι πόσα live να έδωσε αυτή άραγε στη ζωή της;
Άπειρα, από την Αμερική του '60 μέχρι τον Πύργο των Αθηνών του '80.
Σποραδικές εμφανίσεις, όμως.
Ναι, χωρίς να είναι αυτό που λέμε επαγγελματίας ή τραγουδίστρια καριέρας.
Τώρα που το λες αυτό, σκέφτομαι τους παλιότερους τραγουδιστές που τραγουδούσαν κάθε μέρα, που ζούσαν απ' αυτό, που ηχογραφούσαν κάθε μέρα. Εμείς τώρα δε θεωρούμαστε επαγγελματίες.
Μην το λες, η Ζουγανέλλη, ας πούμε, είναι επαγγελματίας, για να μην πάμε στους σκυλάδες με τα σταθμά της εποχής. Μπορεί να μην τραγουδάνε καθημερινά, λόγω συνθηκών, αλλά δεν τους λες ερασιτέχνες ή ανειδίκευτους. Κι εσύ που συμμετέχεις κατά καιρούς σε σχήματα στον Σταυρό του Νότου, επαγγελματίας λέγεσαι.
Δεν ζω όμως απ' αυτό!
Πληρώνεσαι γι' αυτό! 
Καταλαβαίνω πως το εννοείς, αλλά εγώ επαγγελματίες θά'λεγα τον Νταλάρα ή τη Βιτάλη. Πέρα απ' τη φωνή, σημασία έχουν τα τραγούδια που προτείνεις για νά'ρθει να σ' ακούσει ο άλλος. 
Πες μου, λοιπόν, για να κλείνουμε την κουβέντα, τι τραγούδια θα μας προτείνεις εσύ στο live σου!
Καταρχάς παίζουμε την Τετάρτη 29 Νοεμβρίου στον Σταυρό του Νότου μαζί με τον Ηλία Μαυροσκούφη, έναν ταλαντούχο τραγουδοποιό που γνωριστήκαμε στους Αγώνες Στέγης και ετοιμάζαμε εδώ και καιρό κάτι από κοινού. Θεωρώ ότι είμαστε και οι δύο πιστοί σ' αυτό που κάνουμε, δεν έχουμε αλλοιωθεί και ο ήχος μας οδήγησε σε μία κατάσταση λίγο πιο παραδοσιακή και ηλεκτρική ταυτόχρονα. Έχουμε μια υπέροχη μπάντα με εφτά άτομα επί σκηνής και το περιμένουμε πως και πως αυτό το live, ευελπιστώντας να μην είναι και το τελευταίο μας. 
Ο Μαυροσκούφης έχει υλικό δισκογραφημένο;
Έχει, όπως κι εγώ, μέσω της Στέγης και της έκδοσης των τραγουδιών που διακρίθηκαν. Αν το εννοείς μέσω εταιρείας άλλης, όχι.  
Έχετε κοινές μουσικές αναφορές;
Είμαστε εντελώς διαφορετικοί και γι' αυτό θέλαμε να κάνουμε μαζί live. Διαφορετικοί και σαν άνθρωποι, και σαν προσωπικότητες. Ο Ηλίας έχει πιο πολλές ροκ καταβολές, είναι πιο κουλ, πιο χαλαρός συγκριτικά με μένα που είμαι πολύ πιο αγχώδης.

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Πήγα στο ''Γοργόνες και Μάγκες''! Ή μήπως στη μπουζουκλερί του Γιάννη Πλούταρχου;

Έφτασα στο θέατρο Μπροντγουέι της Αγίου Μελετίου κατά τις 9 παρά, αφού η παράσταση θα ξεκινούσε στις 9 υποτίθεται. Περίμενα μέχρι τις 9.30 στην ουρά του ταμείου, οπότε και ξεκίνησε η παράσταση. Παρατηρούσα το κοινό εν τω μεταξύ: Νεολαία και γερουσία, λες και άνθρωποι μέσης ηλικίας, σαν και μένα, δεν ανήκουν στο target group του έργου. Παρεμπιπτόντως, στη διπλανή σκηνή με το έργο της Κάτιας Δανδουλάκη βάραγαν μύγες (Κρίμα, γιατί έχω ακούσει πολύ καλά λόγια). Ας μη σχολιάσω πως στο ταμείο δεν υπήρχε μηχάνημα POS για να παίρνουν οι άνθρωποι τα εισιτήρια τους με ηλεκτρονική κάρτα, τη στιγμή που αυτό γίνεται μέχρι και σε συνοικιακά περίπτερα. Τέλος πάντων, ας μπούμε μέσα στο θέατρο τώρα, διότι έχω πολλά να πω! 
Περίμενα να δω καμιά μεγάλη ορχήστρα, όπως διαφημίζεται στις αφίσες, αλλά τελικά διέκρινα τρεις - τέσσερις μουσικούς καταχωνιασμένους στα αριστερά της σκηνής. Ουδέν πρόβλημα, αφού η μουσική και τα τραγούδια αποδόθηκαν σωστά! Στη σκηνή εμφανίστηκε αμέσως το μπαλέτο από κορίτσια κι αγόρια μαζί με τον πρωταγωνιστή Θανάση Ευθυμιάδη και τον Γιώργο Γαλίτη στους ρόλους αντιστοίχως του Φαίδωνα Γεωργίτση και του Χρόνη Εξαρχάκου. Πιστεύω πως ναι μεν ο Ευθυμιάδης είναι ένας καλός ηθοποιός (χορεύει και το πιο ωραίο ζεϊμπέκικο επίσης), όμως είναι ώριμος πια για το ρόλο ενός νεαρού, όπως ήταν ο Γεωργίτσης στο φιλμ. Απ' την άλλη, ο Εξαρχάκος ήταν ο Εξαρχάκος και νομίζω πως παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Γαλίτη, ενός εξίσου καλού κωμικού ηθοποιού, η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη και η πλάστιγγα δεν έγειρε υπέρ του. 
Πιο πετυχημένη θεωρώ την επιλογή των γυναικών: Η Ζέτα Δούκα, ψηλή, εντυπωσιακή, αρχοντική, είχε το attitude της Μαίρης Χρονοπούλου και κατάφερε να μας τη θυμίσει ακόμα και με το παίξιμο της. Το ίδιο και η Μαρία Κορινθίου στο ρόλο της νησιωτοπούλας Μάρθας Καραγιάννη, γνήσια κωμίκα και ένα ολόδροσο κορίτσι - στο σημείο αυτό, παρόλο που δεν την γνωρίζω την κοπέλα, νιώθω την ανάγκη να την υπερασπίσω αναφορικά με τη χυδαία επίθεση που δέχτηκε από τα, ούτως ή άλλως, χυδαία κανάλια και τους εκπροσώπους τους: Ήταν - λέει - άσεμνα ντυμένη στο χορό του τέλους και φαινόταν υπέρ το δέον το πλούσιο στήθος της. Σε μιούζικαλ του Δαλιανίδη παίζει η Κορινθίου, όχι στη ''Φαλακρή τραγουδίστρια'' του Ιονέσκο, τι ήθελαν να φοράει; Σάμπως η Καραγιάννη το '67 που βγήκε η ταινία, ήταν ντυμένη καλόγρια των Ουρσουλίνων; Ξεχνάνε επίσης πως έβγαινε η Καραγιάννη σε μιαν άλλη ταινία του Δαλιανίδη, τους ''Κληρονόμους''; Τι αηδίες είναι αυτές, πόσο πια περισσεύει η υποκρισία στον τόπο αυτό και βάλλονται αδίκως άνθρωποι που απλά κάνουν τη δουλειά τους; 
Πάμε παρακάτω! Συνεπής στο ρόλο του Λάκη Κομνηνού είναι ο Γιώργος Βάλαρης, που υπογράφει τη σκηνοθεσία και τη διασκευή για θέατρο της παλιάς ταινίας. Εκείνος, όμως, που θεωρώ ότι κάνει πραγματικά την περισσότερη δουλειά μεσ' στην παράσταση είναι ο Παναγιώτης Πετράκης ως Βαγγέλης Σειληνός του 2017: Παίζει, χορεύει, τραγουδάει. Ηθοποιός - πολυεργαλείο! Το ότι τραγουδάει εξαιρετικά δεν είναι αμελητέο. Ισοπεδώνει τον άφωνο Γιάννη Πλούταρχο και γι' αυτό και μόνο του αξίζουν συγχαρητήρια! 
Για να μην αναφερθώ σε όλους τους ηθοποιούς - έχω ν' ασχοληθώ με άλλα... - θα πω λίγα λόγια μόνο για τα δύο πρεσβύτερα μέλη του θιάσου: Την Έφη Παπαθεοδώρου και τον Γιάννη Βογιατζή. Η Παπαθεοδώρου, που έγινε πολύ δημοφιλής από το τηλεοπτικό ''Παρά πέντε'' του Καπουτζίδη, υποδύεται την Αρχόντισσα του νησιού, μεταδίδοντας μιαν αγάπη και μια ζεστασιά στο κοινό. Ο ρόλος της ''μεγάλωσε'' συγκριτικά με το φιλμ, κάτι που δικαιολογείται από τη θεατροποίηση του. 
Το απόλυτο respect φυσικά πηγαίνει στον Γιάννη Βογιατζή! Σχεδόν δάκρυσα βλέποντας έναν άνθρωπο 92 ετών να αλωνίζει τη σκηνή απ' άκρη σ' άκρη και να λέει τις ατάκες του σαν ηθοποιός - νεούδι, όλο κέφι και πάθος για τη δουλειά του! Σκεφτόμουν πως ο Βογιατζής έχει παίξει στον ''Θησαυρό του μακαρίτη'' του Τσιφόρου, την πιο αγαπημένη μου παλιά κωμωδία, και χαιρόμουν που τον έβλεπα σε τόσο καλή φυσική και πνευματική κατάσταση. Ο χαρακτήρας που υποδύεται, ο Παναγής ο ταβερνιάρης, φυσικά άλλαξε: Στην ταινία ήταν ο αδερφός της Μάρθας Καραγιάννη, σήμερα είναι ο πατέρας της Μαρίας Κορινθίου - ωραία αλλαγή ειλικρινά! Θα σχολιάσω ωστόσο και πως πρέπει εκεί στο θέατρο να προσέξουν λίγο την εναλλαγή του ντεκόρ. Σε μια φάση λαχταρήσαμε! Ο Βογιατζής άργησε κάπως να τελειώσει την ατάκα του - δεν τον άφηνε και το χειροκρότημα του κοινού - με αποτέλεσμα να προλάβει στο τσακ να φύγει από τη σκηνή και να συγκρουστεί το σώμα του με τον κυλιόμενο τοίχο, ευτυχώς ελαφρά! Καλύτερα θά'ναι να περιμένουν να ακούγονται οι ατάκες όλων των ηθοποιών και μετά να μετακινείται το σκηνικό, διότι υπάρχει κίνδυνος, απ' ότι είδαμε, για τραυματισμούς...
Θα είμαι πολύ αυστηρός με τον Πλούταρχο τώρα! Λυπάμαι, αλλά το 90% του κοινού δεν πηγαίνει για να δει το remake μιας λατρεμένης του παλιάς ταινίας, αλλά για να ξεσαλώσει στον δημοφιλή λαϊκό αοιδό. Βλέποντας τον για πρώτη φορά σε απόσταση αναπνοής, απόρησα γιατί θεωρείται τραγουδιστής και γιατί ούρλιαζε ο κόσμος σαν σε παραλήρημα με την εμφάνιση του. Εντάξει, ρε μάγκες (μια και ήμασταν στο Γοργόνες και Μάγκες), κι εμείς αγαπήσαμε, αλλά δεν κάναμε έτσι...Όταν, επίσης, έχεις πάρει κιλά, φροντίζεις να μη φοράς θεόστενα κοστούμια που τονίζουν αυτήν ακριβώς την εμφανισιακή σου ιδιαιτερότητα - αυτό χωρίς καμία διάθεση χοντροφοβίας και γνωρίζοντας πόσο πολύ όλοι οι καλλιτέχνες του στυλ Πλούταρχου ποντάρουν στην εμφάνιση τους. Τέλος πάντων, το λιγότερο είναι αυτό! Θεωρώ ιεροσυλία να ακούω τα τραγούδια του Πλέσσα που σφράγισε ο μεγάλος Γιάννης Πουλόπουλος να ξεκοιλιάζονται κυριολεκτικά από τον Πλούταρχο - η αισθητική αυτών των δύο απέχει έτη φωτός, δε χωράει αμφιβολία. Κι αν πάλι, λόγω remake, έπρεπε να βγει ένας νεότερος ερμηνευτής, ας έπαιρναν ξερωγώ τον Κώστα Μακεδόνα! Αμ δεν πάει έτσι, γνωστό τοις πάσι! Δείξε μου το κοινό σου να σου πω ποιος είσαι και οι κυριούλες που κάθονταν στις πίσω θέσεις, μόνο ξύλο που δεν μας έριξαν, επειδή δεν χειροκροτήσαμε κατά την ηρωική άφιξη του ινδάλματός τους. Φταίει και ο Πλέσσας, όμως! Αυτή η λογική του ''δίνουμε παντού τα τραγούδια'', λυπάμαι και πάλι, αλλά δεν εξυπηρετούν την τέχνη του όποιου τραγουδιού, ούτε καν το λαϊκό αίσθημα. Εξυπηρετούν την ανάγκη να τα κονομήσουμε και μόνο αυτή...Τό'χει ανάγκη άραγε ο μέγας Πλέσσας αυτό; Επιπλέον, το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι, ο Πλούταρχος ΔΕΝ είναι καλός τραγουδιστής, όσο και αν μας τον πέρασαν τα τελευταία χρόνια για το αντίθετο. Είναι το συμπαθές ομορφόπαιδο με τη μέτρια - μετριότατη φωνή που απλώς τα λέει, όχι καλύτερα από έναν ερασιτέχνη πάντως. Χαρακτηρίζω εντελώς απαράδεκτο το ότι η παραγωγή έστησε μια ολόκληρη παράσταση πάνω του! Ήταν σαν να πήγαμε σε συναυλία του Πλούταρχου και στα διαλείμματα της να είδαμε και λίγο Γοργόνες και μάγκες. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, του δόθηκαν και τραγούδια του Πλέσσα που δεν είχαν καμία σχέση με το φιλμ, όπως του Δάκη, της Ρένας Βλαχοπούλου και άλλων τραγουδιστών - ηθοποιών από τις ταινίες του Δαλιανίδη. Η κατάσταση εκτροχιάζεται στο τέλος, που η δράση του έργου τελειώνει και οι θεατές - φαν του αοιδού είναι έτοιμοι να πηδήξουν στη σκηνή και να χορέψουν μαζί του. Το θέατρο μετατρέπεται σε μπουζουκλερί, τόσο, ώστε αν ήταν σωστοί οι συντελεστές της παράστασης θα έπρεπε να αναγράφουν στις ρεκλάμες ''Μετά το τέλος του έργου ακολουθεί συναυλία του Πλούταρχου''. Να το ξέραμε, δηλαδή, να το γλιτώναμε όλο αυτό το μικροαστικό λαμέ γλέντι...Να μην πω και για το φινάλε που ο Πλούταρχος έβγαλε στη σκηνή τον Γιάννη Βογιατζή, παίρνοντας λίγη δόξα και από το δικό του χειροκρότημα; Ντροπή, ρε παιδιά, αν μη τι άλλο για τους υπόλοιπους επαγγελματίες και καλούς ηθοποιούς...
Είμαι τρομερά εξοργισμένος και δεν μπορώ να γράψω κάτι άλλο ειλικρινά! Θα ήταν άδικο ωστόσο να μην εξάρω την παρουσία της Άρτεμης Ματαφιά, μιας εξαιρετικής τραγουδίστριας, που ερμήνευσε το δύσκολο - λόγω α' εκτέλεσης - ''Άνοιξε πέτρα'' της Μαρινέλλας. Δεν τα έδιναν όλα τα τραγούδια σ' αυτήν και τον Πετράκη; Τι καλά που θα ήταν! Είπαμε, όμως, το Μπροντγουέι δεν γεμίζει από θιασώτες του Δαλιανίδη, αλλά από φαν του Πλούταρχου, οπότε οι παραγωγοί τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση. Εγώ πάλι παραγωγός δεν είμαι και τη γνώμη μου θα τη γράφω πάντα ελεύθερα! Εν κατακλείδι, η επιτυχία τέτοιων έργων, τύπου ''Μαντάμ Σουσού'' α λα Δήμητρα Παπαδοπούλου και ''Γοργόνες και μάγκες'' α λα Γιάννης Πλούταρχος, φανερώνει την έλλειψη ενός σύγχρονου θεατρικού ρεπερτορίου στη χώρα μας που θα ξεκουράζει και θα διασκεδάζει τον θεατή, διότι - κακά τα ψέματα - απ' αυτό έχει ανάγκη ο πολύς κόσμος και οφείλουμε να το σεβαστούμε. Πλέον θα είμαι πολύ καχύποπτος σε κάθε θεατρικό revival ενός παλιού έργου. Η παράσταση ''Γοργόνες και μάγκες'' είναι ένα και το αυτό με εκείνα τα άθλια κινηματογραφικά remakes του Ηλία του 16ου και των Γαμπρών της Ευτυχίας που επιχειρήθηκαν τα τελευταία χρόνια και έφαγαν κράξιμο. Κρίμα...Εν προκειμένω, θα τρίζουν τα κόκαλα του συχωρεμένου του Δαλιανίδη...
 * Στη selfie photo, με τη Μαρία Κορινθίου που είναι μια καλή κωμική ηθοποιός και μια κούκλα και να σκάσουν όλοι οι κομπλεξικοί και οι κουτσομπόληδες!